Uyku geldi, göze girmek istedi fakat gözde yer bulamadı. Çünkü, göz senin sevdan yüzünden ateşler içinde kalmış, yaşlarla dolmuştu.

Göze giremeyen uyku, bu defa gönle doğru gitti.

Civa gibi yerinde duramayan kararsız bir gönül buldu, sonra o, tene doğru yol aldı, oraya yerleşmek istedi, orayı da harap, hem de çok harap gördü.

Ey uyku!

Sen tadı hoş, içilmesi hafif bir ab-ı hayat bile olsan, bu gece bizim yanımızda işe yaramazsın, senin bizimle işin yok.

Ey uyku, başındaki saç sayısınca başın olsa, bu gece bir baş kadar işe yaramaz, kendi başını bile kaşıyamazsın.

Sakî!

Cananın güzel yüzü aşkı için, sevabına bana o toprak ve su görme-yen aşk şarabından sun!

Ben beden hastası değilim, hastasıyım.

Ben, şerbeti ne yapayım?

Sen bana şarap sun, şarap!

Gece geldi.
Şu gönüldeki yanışın acaba sebebi nedir?

Ben sanıyorum ki, tanyeri ağardı, acaba gündüz mü oldu? Şaşılacak şey!

Aşkın gözüne ne gece sığar, ne de gündüz...

Şu aşkın gözü acaba, gözleri mi bağlıyor...

İnsanı görmez hale sokuyor.

Sen öyle güzel, öyle eşsiz bir varlıksın ki, gökler bile seninle neşelenir, seninle güler.

Hal böyle iken, eğer bir insan tutar da sana aşık olursa, buna şaşılır mı?

Bu sebeple sen beni istesen de, istemesen de, ben yaşadığım müddetçe sana, kul köle olacağım.

Sen bu gece birdenbire perdeleri kaldır!

Korku ve endişeyi üstünden at!

İki dünyadan da tamamiyle vazgeç, onlarla zerre kadar ilgilenme!

Dün sen candan ve gönülden bahsetmiş, onlardan şikayette bulunmuştun.

Bu gece ben onları yakaladım.

Canı öldürülmüş, kesilmiş bir halde, gönlü de ağlar ve inler bir durumda önüne bırakıyorum.

Sırlara dalanlar, sırlar içinde varlıktan kurtulanlar, bu gece, kendilerinden geçmişler, sevgili ile perde arkasında, halvette oturmuşlardır.

Ey yabancı varlık!

Aşk yolundan çekil, bu gece yabancıların aramızda bulunması bizi üzer, bize zahmet verir.

Dostların hatırı için bu gece uyuma!

Gecenin kulağını tut, bük, uyuma!

"Fitnenin uyuması daha iyidir." derler.

Sen de bir fitnesin.

Fakat senin gibi güzel bir fitnenin uyanıklığı daha iyidir.

Bu sebeple acele etme, uyuma!

Ey talihimi, bahtımı uyandıran sevgili uyuma!

Ey ilkbaharın, ey gül bahçesinin rengi, parlaklığı uyuma!

Ey kanlar içen nergis göz!

Bu gece zevk gecesidir, neşe gecesidir, sakın uyuma!

Ey ay yüzlü, böyle bir gecede ay gibi sen de uyuma!

Şu dönüp duran gökkubbe gibi dönmeye başla, uyuma!

Bizim uyanıklığımız, alemi aydınlatan ışık olur, çerağ olur.

Sen de bir gece ışığı bekle, onu koru, gözet uyuma!

Ey yar, senin gibi bir sevgili yoktur!

Senin benzerin bulunmaz.

Her iş seninle yola girer, senden düzenlenir.

Sen uyuma!

Bu gece senin güzel nürlu yüzünden yüzlerce ışık parlayacak, etrafı aydınlatacaktır.

Zaten sen bizim içimizdesin, sakın,uyuma!

Ey sevgili, yine bize yakınlık göster, dostluk et, bize yar ol!

Bizi sensiz bırakma, uyuma!

Ey sarhoş bülbül, gül bahçesinde uyuma, garip olan, kimsesiz bulunan dostalan düşün, onları gözet, koru, uyuma!

Bu gece, lütuf gecesi, bağış gecesi, ihsan gecesidir, sakın uyuma!

Eğer sonsuz bir hayat ve mutluluk istiyorsan, uyuma, dostun aşk ateşiyle yan, yakıl, uyuma!

Yüzlerce gece uyudun, ondan ne elde ettiğini, ne kazandığını gördün.

Allah için olsun bu gece sabaha kadar uyuma!

Ağza sığmayan lokmayı iste!

Rüh gıdası gönül lokması ara!

Kitaplarda yazılı olmayan ledün ilmini ehlinden öğrenmeye çalış!

Cenab-ı Hakk ile kamil insanların, ermişlerin gönülleri arasında öyle bir sır vardır ki, Cibril bile oraya girip o sırrı öğrenemez.

îşte sen o sırra aşina olmaya gayret sarfet!

Dînî vazifelerini yapmadan, iyj, yararlı bir insan olmadan Cenneti isteme!

Hakk'a layık bir kul olmadan, onun lütfuna, ihsanına nail olmadan Süleyman mülkünü taleb etrne.

Mademki, işin sonunda ecel vardır, ölüm bir gün gelip yakana yapışacaktır, hiç bir müslümanın hatta hiç bir insanın kalbinin incinmesini arzu etme!

Müşkülünü çözen, seni hakikata ulaştıran bilgiyi, ölüm gelip çatmadan önce iste, öğrenmeye çalış.

Aklını başına al da, şu dünyayı, yani var gibi görünen yoğu bırak, yok gibi sandığın varı iste!

Bu gece, dosta kavuştuğum için sevinç içindeyim, pek mutluyum. Bu gece ayrılık kaygısından kurtuldum.

Dostla kucaklaştık, sarmaş dolaş olduk.

Bu uğurlu, bu mes'ud anlarda gönlüme sesleniyor, diyorum ki; "Allah bana acısa da, bu gecenin anahtarı kaybolsa; ne olur; sabahın kapısı açılmasa.

Bu seher vakti esen rüzgar, Hakk aşıklarının gönüllerindeki sırlara aşinadır.

Bu uğurlu zamanda sen de uyuma.

Bu zaman yalvarma, yakarma zamanıdır, uyuma zamanı değildir! îki cihanın halkına, ilahî bir lütuf olarak ezelden ebede kadar kapanmayan dilek kapısı, seher vaktinde açıktır.

Fırsatı kaçırma, yatıp uyuma!

Ansızın bir şeker kamışı bitti, filizlendi, birdenbire böyle bir ab-ı hayat kaynayarak coştu.

Ansızın padişahlar padişahından lütuflar, ihsanlar, sadakalar gelmeye başladı...

Hz. Mustafa'nın (s.a.v) aziz ve mukaddes ruhunun şad olması için.

Biz aşkın aşıkıyız.

Çünkü aşk kurtuluştur.
Can Hızır gibidir.

Aşk ise ab-ı hayata benzer.

Aşk padişahından beratı olmayana yazıklar olsun!

Hayvanın, aşkı besleyen, ruha gıda olan manevî tatlılıklardan, can şekerinden ne haberi olacak?..

Sıfatların şekline, rengine bağlanmış olan o ruh, Hz. Mustafa'nın (s.a.v)  nüruyla zat-ı ilahîye yükseldi...

0 rüh Hakk'ın zatına doğru yükselirken, sevincinden, Hz. Mustafa'nın (s.a.v) rühunun şad olması için salavat getirmeye başladı.

Her iki gözüm, o mahmur gözlerinden mest olmuştur.

Şunu anla ki, senin aşkından, senin elinden ben elden çıktım. Bari bana uy da sen de başını salla, peki de!

Başında aşk havası esiyorsa, bu haller sende de vardır.

Yarla hoş geçinen kimse yarsız kalmaz.

Müşterisi ile uzlaşan tacir, müflis olmaz.

Ay geceden ürkmediği, karanlığından kaçmadığı içindir ki nurlandı. gül, o güzel kokuyu dikenle hoş geçinmekle kazandı.
0 padişah, kötü huylu kullarından yüz çevirmez.

Senin gibi yüzlerce kulunun suçuna, edepsizliğine bakmaz.

Bu sözü sen söyleme, bunu onun deniz gibi sonsuz olan lütfu söylesin.

0 öyle merhamet sahibidir ki, bizim kötülüğümüzden kara şeytan kaçar da, o kaçmaz!

Gönlüm beni kavgaya düşürdü, kendisi kaçtı gitti.

Beni yalnız bıraktı.

Can halime acıdı geldi.

Fakat sevdamı görünce, o da dayanamadı, kaçtı.

Bu defa ürküp Zühre yıldızı, benim feryadımı duydu, gökten yere indi, yanıma geldi.

Beni ateşler içinde bulunca, korktu, acele ile sazını yere bırakarak o da, kaçtı gitti.

Rüzgar geldi, bahçede içki içenlerin başlarına güller saçtı.

Yar geldi, dostların kadehlerine mey doldurdu.

0 taze sümbül gibi kokan saçlar, güzel kokular satanların karına engel oldu.

0 mest nergis gözler, aklı başında olanların kanlarını döktü.

Yağmur, aşkla gönlü yanan, birisinin başına yağıp durmadaydı. 0 kadar çok yağdı ki, aşık hemen eve kaçtı.

Bu hali gören hoş bir kaz, kanadını çırparak dedi ki: "Yağmuru benim üstüme yağdır, çünkü Allah benim canımı sudan yarattı, benim su ile ülfetim vardır

Sevgilim!

Gönül seni anınca şenlendi, neşelendi.

Allah'a yemin ederim ki, o neşeyi, zevki şaraptan almayı düşünmedi de elindeki kadehi içmeden yere döktü.

Gönül sensiz kendini cansız ölü bir kalıp gibi gördü.

Zaten candan kaçanın layıkı da işte budur.

Rüzgar, sevgilinin dağınık saçlarını okşayınca, ay, o güzelliğe hayran olur da, ona candan dua eder: "Ömrün uzun olsun!" der.
Ey bana öğüt veren kişi, aşktan, gönlümün aldığı manevî zevki, sen de tatsaydın, beni bırakır, kendine öğüt verirdin!

Güzelim!

Senin zaten bahanen azmış gibi, şimdi de "uykum geldi" bahanesiyle bizden kaçarsın değil mi?

Hoşça yat, uyu!

Ben seher vaktine kadar, gözümü kapamadan, senin uykuya bulanmış nergis gözlerinden feryad edip durayım.

Senin içinde bulunan, o çok yakın dostun, sana hayat veriyor, seni yaşatıyor, sana konuşma, hissetme, düşünme gücü lutfediyor. Hatta, hareme, o güzel, o rühanî yerlere ulaşmak ümidini de veriyor, sen son nefesine kadar onun sunduğu meyi iç, çünkü o işveden değil, kereminden bunu sunmaktadır.

"Göklerin yolu, İçtedir, gönüldedir, sen aşk kanadını aç, aşk kanadı kuvvetli olursa merdiven arama derdi kalmaz."

Ayağını başının üstüne koyunca yıldızların üstüne ayak basarsın, nefsanî ar-zularını, şehveti yendiğin zaman havada yürürsün; haydi adımını at, ayağını havanın üstüne koy da yüksel !..

Şehvetini ayak altına aldığın, nefsanî isteklerini yendiğin zaman göklerde havalarda sana yüzlerce yol belirir ve sen seher vaktinde yapılan dua gibi göklere yükselirsin."

                                                          Hz.Mevlana

Kaynak

---------------------------:

Divan-ı Kebir

 Muharrem ayının onuncu gecesidir.Muharrem ayı, Kur'an-ı Kerim'de kıymet verilen dört aydan biridir. Aşure bu ayın en kıymetli gecesidir. Allah-u Teala, birçok duaları Aşure günü kabul buyurdu. Bunlar;

Adem(a.s.)'in tevbesinin kabul olması,

Nuh(a.s.)'ın gemisinin tufandan kurtulması,

Yunus(a.s.)'ın balığın karnından çıkması,

İbrahim(a.s.)'ın Nemrudun ateşinde yanmaması,

İdris(a.s.)'ın diri olarak göğe çıkarılması,

Yakub(a.s.)'ın oğlu Yusuf (a.s.)'a kavuşması ve gözlerindeki perdenin kalkması,

Yusuf(a.s.)'ın kuyudan çıkması,

Eyyub(a.s.)'ın hastalıktan kurtulması,

Musa (a.s.)'ın Nil nehrinden geçip,Firavun'un boğulması,

İsa(a.s.)'ın viladeti ve yahudilerin öldürmesinden kurtulup diri olarak göke çıkarılması...

İşte bütün bunlar hep Aşure günü olmuştur. Nuh(a.s.)gemide aşure tatlısı pişirdiği için, müslümanların Muharrem'in onuncu günü aşure pişirmesi ibadet olmaz. Hz. uhammed "aleyhisselam" ve Eshab-ı Kiram böyle yapmadı. Bugün aşure pişirmeği ibadet sanmak, bid'atdır, günahtır. Hz.Muhammed aleyhisselamın yaptığı veya emrettiği şeyleri yapmak ibadet olur. O gün herhangi bir tatlı yapmak, tanıdıklara ziyafet, fakirlere sadaka vermek sünnettir, ibadettir. İbni Abidin diyor ki, " Kirpiklere sürme çekmek sünnettir. Fakat bunu yalnız Aşure günü yapmak haramdır "

Hazret-i Hüseyin (r.a.) o gün şehit oldu diye, matem tutmak, döğünmek de bid'atdır. Günahtır. Hazret-i Hüseyin için matem tutıyorlar. Hazret-i Hüseyin'i, Hazret-i Ali'nin oğlu olduğu için tapınırcasına övüyorlar. Ehl-i sünnet ise, onu Resulullahın torunu olduğu için çok seviyor. İslamiyette matem tutmak yoktur. Müslümanlar yalnız Aşure günü matem tutmaz. Kerbela faciasını hatırlayınca her zaman üzülür, kalpleri sızlar, gözleri kan ağlar. İslamiyette matem tutmak olsaydı, Aşure günü değil, Resululllahın Taif'de mübarek ayaklarının kana boyandığı ve Uhud'da mübarek dişinin kırılıp, mübarek yüzünün kanadığı ve vefat attiği gün matem tutulurdu.

AŞURE GÜNÜ MEYDANA GELMİŞ VE GELECEK BAZI MÜHİM HADİSELER

Muharrem ayının onuncu günü Aşure günüdür. Aşure gününde çok büyük ve mühim hadiseler meydana gelmiştir. Fakih Ebulleys Hazretleri'nin Tenbihü'l Gafilin kitabında rivayet ettiği hadis-i şerifte, Aşure günü meydana gelen hadiselerden bazıları şunlardır:

1)Göklerin ve yerin yaratılması,

2)Hz.Adem'in tevbesinin kabul edilmesi,

3)Nuh aleyhisselemın gemisinin karaya oturması,

4)Hz.Musa'nın, Firavun'un şerrinden kurtulması ve Firavun'un helak olması,

5)Hz.İbrahim'in dünyaya gelmesi ve ateşten kurtulması,

6)Eyub aleyhisselamın hastalıktan şifa bulması,

7)Yunus aleyhisselamın balığın karnından kurtulması,

8)Süleyman aleyhisselama saltanat verilmesi,

9)Hz.Hüseyin'in (r.a.) şehid edilmesi,

10)Kıyametin kopması da Aşure günü olacaktır.

MUHARREMİN 9. VE 10. GECELERİ

Muharremin 9'uncu ve 10'uncu geceleri birer tesbih namazı kılmalıdır. Yine 9'uncu ve 10'uncu geceleri teheccüd vaktinde Allah rızası için 4 rekat namaz kılınır. Her rekatta Fatiha-i Şeriften sonra 50'şer İhlas-ı Şerif okunur. Bu günlerde hatm-i enbiya'ya devam etmelidir. Bilhassa 9'uncu günü akşamı, yani 10'uncu gecesi hatm-i enbiya yapılması çok faydalıdır. Muharrem ayı içerisinde mümkün olduğu kadar çok istiğfar etmelidir. Muharrem ayının onuncu (Aşure)gününü; bir gün önce yahut sonraki günü ile birlikte oruç tutmak sünnettir. Yalnız Aşure günü oruç tutmak tenzihen mekruhtur. Hadis-i şerifte, "Aşure orucunu tutunuz ve ona dokuzuncu yahut onbirinci günü ilave ederek Yahudilere muhalefet ediniz." buyurulmuştur.

AŞURE GÜNÜ NELER YAPILIR?

-O gün,eve ufak tefek erzak alınırsa, bir sene boyunca evde bereket olur.

-En az on Müslüman'a birer selam veya bir Müslümana on selam verilir.Fakir fukara sevindirilir.

-10 defa şu dua okunur:

"Sübhanallahi mil'elmizan. Ve müntehe'l-ılmi ve mebleğa'r-riza ve zinete'l-arş."

-Yine Aşure gününe mahsus olmak üzere kuşluk vaktinde 2 rekat namaz kılınır. Her rekatta 1 Fatiha, 50 İhlas-ı Şerif okunur.

Namazdan sonra da 100 defa şu salevatı şerife okunur:

"Allahümme salli ala seyyidina Muhammedin ve ala ali seyyidina Muhammedin ve Ademe ve Nuhın ve İbrahime ve Musa ve İsa vema beynehüm mine'nnebiyyine ve'l-mürselin. Salevatü'llahi ve selamühu aleyhim ecmaın."

-Öğle ile ikindi arasında 4 rekat namaz kılınır. Ve her rekatta 1 Fatiha, 50 İhlas-ı Şerif okunur. Namazdan sonra: 70 İstiğfar-ı şerif, 70 salevat-ı şerif, 70 defa da

"La havle vela kuvvete illa billahi'l aliyyil-azim"denilir. Sonra da; Ümmet-i Muhammed'in hidayeti ve akıbeti için dua edilir.

Yahudilere benzememek, ve orucu tam Âşura Gününe denk getirmemek için, Muharrem’in dokuzuncu, onuncu ve on birinci günlerinde oruç tutulması tavsiye edilmiştir.

                                                                                  Muhabbetle efendim…

Mecnûn Leylâ’nın aşkıyla öylesine kendinden geçmişti ki, Her nereye baksa Leylâ’yı görür oldu. Artık adını soranlara bile; “Benim adım Leylâ! diyordu.”
Dilinde ki virdi, gönlündeki derdi Leylâ idi. Leylâ’dan gayrı kimseyi de tanımıyordu. Leylâ ismi diğer bütün isimleri unutturmuştu O’na. Mecnûn âşık-ı sâdık olmuştu. Çünkü, aşkında sâdık olan, özge esmâ bilmezlerdi.
Yine böyle deli-dîvâne “Leylâ!-Leylâ!” diyerek feryâd edip dolaşıyordu Mecnûn. Hem de şehrin orta yerinde, kalabalık bir mekanda. Leylâ bu yürek sızlatan feryâdı işitmiş ve derinden etkilenmişti. Gidip şu miskîne kendimi göstereyim de hâl, hâtır sorayım, dedi kendi kendine. Gece-gündüz kendisi için âh u efgân eden bu zavallıyı rahatlatmak istiyordu Leylâ. Bu arada Mecnûn şehrin dışına çıkmış ve Leylâ! Leylâ nidâları ile sahraya doğru yol almaya başlamıştı. Leylâ arkasından yetişerek Mecnûn’un önüne geçti, ancak Mecnûn Leylâ’ya hiç iltifat etmemişti. O kadar çok “Leylâ” diyordu ki, bu zikr-i kesîr sebebiyle kendinden geçmiş, bayılarak yer düşmüştü. Yattığı yerde dahî bütün âzâlarından “Leylâ” zikri yükseliyordu. Leylâ şaşkın bir vaziyette olup-bitenleri izliyordu. Mecnûn kendine geldiğinde karşısında gölgesi üzerine düşmüş bir varlık olduğunu farketmişti. Başını kaldırdı, gözlerini Leylâ’nın yüzünde gezdirdi ve “Sen kimsin?” diye sordu Leylâ’ya. “Hâlin nedir aşk elinden? dedi Leylâ. Mecnûn “Sana ne benim hâlimden. Dost musun, düşman mısın? Uzak dur benden!” dedi. “Adını anmaktan deli-dîvâne olduğun Leylâ benim. Nasıl olur da beni tanımazsın?” dedi Leylâ. Mecnûn’un yüzünde acı bir gülümseme belirdi ve sözlerini şöyle tamamladı: “ Bil ki; bütün âlem bana “Leylâ” olmuştur. Benim gönlüm lebâ-leb Leylâ doludur. Eğer sen Leylâ isen, bu bende ki Leylâ nedir? Anlaşıldı ki, Mecnûn artık Cunûn şehrinde ikâmet ediyordu. Bu şehrin ne makâmı ne de mekânı vardı.
Zâten Mekânı belli olmayan iki yer vardı. Bunlardan biri “Hayret Vâdisi” diğeri “Cunûn Şehri” dir.” Hayret Vâdisi’nde ki şaşkınlığa düşmüş kimselerle(mütehayyir), Cunûn Şehri’nin mecnûnları bir araya gelerek halka oluşturdular ve kendilerinden geçmiş bir halde sohbete daldılar. Mecnûn da bu mecnûnlardan bir mecnûn olmuştu. Mecnûnlardan birisinin sorusu ile başlayan sohbet derinleştikçe tatlandı, tatlandıkça derinleşti. Mecnûn sordu Mütehayyir cevapladı:

- Ey Mütehayyir! Okudun, yazdın ve mânâsını da anladın. Mânâyı nasıl anladın? Söyler misin?
- Elif-bâ ile
- Mânâ ne demektir?
- Birin iki, ikinin bir olmasıdır.
- Buna ne denir?
- Kelime-i Tevhîd
- Peki, Elif-bâ ne demektir?
- Kâinâttaki gerçeklikler(realiteler)
- Asıl olan hangi harftir?
- Elif
- Elif neyin aslıdır? Varlığın mı? Hâdiselerin mi?
- Vârlığın değil, hâdiselerin aslıdır.
- Elifin aslı nedir?
- Nokta.
- Elife mi yoksa noktaya mı varlık diyorsun?
- Nokta’ya. Nokta sessiz varlıktır, ancak Elif’le konuşur.
- Öyleyse iki tane varlık var?
- Hayır! Elif ve nokta birdir. Arı’yı düşün!
- Arı ne yapar?
- Bal yapar; sevdirmek için!
- Başka ne yapar?
- Balmumu yapar; bildirmek için!
Mütehayyir cebinden bir balmumu çıkardı ve;
- İşte Nokta! dedi.
Sonra balmumunu nefesiyle ısıtıp boyunu uzattı ve;
- İşte Elif! dedi.
O sırada mecnûnlardan biri ayağa kalktı ve;
- Elif’in başka adı var mı? diye sordu.
Mütehayyir;
- Evet var! Gel de kulağına söyleyeyim dedi. Sonra kulağına bir şeyler fısıldadı. Kucaklaştılar.
Mütehayyirin ifâdesine göre, o artık Leylâsız Mecnûn olmuştu. Çünkü Mecnûn Leylâ’ya dönüşmüştü. Bundan sonra her kim aradan Leylâ’yı çıkarırsa Elif’in diğer ismini de öğrenebilecekti.

 Risale-i Nur’da hz. Üstad şefkatin aşktan üstün olduğunu söyler. Zira şefkat hiçbir karşılık beklemedeken sevmektir. Halbuki aşk, muhataptan karşılık gelmezse olmaz, mutlaka karşılık ister.

Bismillâhirrahmânirrahîm

Arkadaşlar bugünkü konumuz Risale-i Nur’da aşk ve şevkat konusunun muvazenesi olacaktır gücümzün yettiği kadar.

Risale-i Nur’da hz. Üstad şefkatin aşktan üstün olduğunu söyler. Zira şefkat hiçbir karşılık beklemedeken sevmektir. Halbuki aşk, muhataptan karşılık gelmezse olmaz, mutlaka karşılık ister.

“Annenin yavrusuna olan sevgisi”dir şefkat’tir. Aşk konusunu ise yeterince anlayabilmek için ise aşkı iki sınıfa ayırmak lazımdır; biri “aşk-ı hakikî”, diğeri “aşk-ı mecâzî”.

“aşk-ı hakikî” ehli hakkın, Hakka olan aşklarıdır, yada hak namına başkalara olan aşkdır ki, bunda zarar yoktur. Zira Allah namına sevdiğin kişi eğer Allah’ın dostu ise zaten faydası var.

“Aşk”a, kelime anlamı olarak sevginin şiddetli mertebesi olarak bakarsak; kişinin, mala mülke, eşe, işe, çoluk cocuğa olan şiddetli muhabbeti de bir nevi aşk sayılır. Eğer bunlar Allah namına ise zararı yoktur ama değilse zararı ve sıkıntısı çoktur. işte bu ikinci sınıf Allah namına olmayan şiddetli muhabbete “aşk-ı mecâzî” diyoruz.

Bunu en bariz şekilde kızların erkeklere aşık olmasında ya da erkeklerin kızlara aşık olmasında görmekte ve hissetmekteyiz. Bu tarz gayr-i meşru aşklara “aşk-ı mecâzî” denilmektedir. Aşk-ı mecâzî muzır bir kabir gibidir, sahibine azaptan başka bir şey vermez. Meselâ, mukabele görmeme elemi verir; yukarıda demiştik aşk karşılık ister. Evet bu aşka duçar olan, aşkına karşılık ister, hatta o hale gelir ki o karşılık olmadan yaşamayamacağına inanır. Bu karşılığı bulamadığı zaman dünya ona zindan olur, hayat ona manasız olur, adeta yaşamaktan küser. Sanki her taraf ona karanlık ve düşman olmuştur. Sanki her taraf ona muzır bir kabirdir, azab çektiriyor.

Aynı aşk, sahibine firak elemi de çektirir, hem de çeşit çeşit firaklar. Eğer aşkına karşılık bulsa, lillah için olmadığından bu aşkın biteceği korkusu vardır, yada aşıkının kendinden soğuması kopması gitmesi korkusu vardır, yada aşıkının bir kazaya uğrayıp ölmesi ihtimali vardır … Tüm bu ihtimaller, o aşk sahibini yakar. Adete tüm muhtelif firaklar bir muzır kabir olmuşlar, sahibine azab ediyor.

- İnsana verilen bu hiss-i aşk ne için verilmiştir?

Kısaca; insan aşk-ı mecaziden aşk-ı hakikiye yüzünü dönsün, bir mertebe yukarısı şefkat mertebesini yakalasın. Aksi takdirde bu aşk-ı mecazi, sahibini sadece azapta bırakmayacak, hadsiz mesuliyetede duçar edecektir.

İlahi! Ya Rabbi senin bize takmış olduğun bu hadsiz, sanatlı, hikmetli, maslahatlı isti’datları, latifeleri, kabiliyetleri, nefsimizin aşk-ı mecazisine şart ettik, zulm ettik, heba ettik, belkide birçoğunu katl ettik. Bizim hatalarımızı afv et ve bizi bu aşk-ı mecaziden kurtar ve bize aşk-ı hakikiyi ve bir mertebe yukarısı olan şefkat mertebesini ver. Biz alamayız liyakatimiz kalmadı ama sen, ihsanı bol, keremi bol, ikramı bol olansın. Bizi nefsimizin aşk-ı mecasine haps etme..

amin

“Keşke”lerim vardır sandığımda. Kimi zaman ben çıkartırım bir vesileyle. Çıkar çıkmaz da, içimi kanırtır, ruhumu kemirir. Kimi zaman başkası uzatıverir elini sandığıma. Bir hazine bulmuşçasına sarılır ve saplayıverir yüreğime;

çeker gider, yüreğimdeki “keşke”yle. Cevap verilemez bir soru, hesap verilemez bir suç, ödenemez bir diyet olarak ve her an yeniden çıkmak üzere, durur bir köşede.

“Bazen”lerim vardır. Hiç yapmadığım, ama yapmıyorum diyemediğimde, kaçamak bir cevabın içine karıştırdığım. Hep yaptığım, ama yapıyorum diyemediğim cümlelere mahcup bir edayla eklemlediğim. “Bazen”lerim vardır, “hep” olması gerekirken, “bazen” olarak kalan. “Bazen”lerim vardır, bir “asla”ya sahip olacakken, fırsatı kaçırdığım.

“Belki”lerim vardır, “mutlaka”dan kaçarken sığındığım. Temkinli bir iyimserlikte endişeyle, tereddütlü bir kötümserlikte umutla telaffuz ettiğim. Umutsuzluğun da, umudun da bir önceki durağı.

“Ben, hiç…”lerim vardır. Bazen bir eksiklik olarak gördüğüm, bazen gururla söylediğim. “Ben bir keresinde” olmasına ramak kalmışken sahip oluverdiğim. Bir yol ayrımında bu yolu değil o yolu seçseydim, “ben, çok…” olacak olan… Kimi zaman beni ben yapan, kimi zaman beni ben olmaktan çıkaran…

“Asla”larım vardır ve olmalıdır da. Yeri gelmediği için yapılmadığından değil, her hal ve şartta “asla” olarak kalabilen… Bir inat değil, bir prensip olarak… “Ben var ya ben” büyüklenmesiyle değil, tevazuyu hiç kaybetmeden… “Bazen”lere kurban edilmemiş, “keşke”lere dönüşmemiş, “belki” belirsizliğine düşürülmemiş olarak “Ben hiç…” cümlelerine yerleşebilen “asla”lar…

Bazen aklımızdan her şey uçup gider. İki kelimeyi bir araya getiremeyiz. Düşüncelerimiz dağılır, zihnimiz alt üst olur, bir anda binlerce şey geçer aklımızdan, fakat damıtıp bir fikre ulaştıramayız, bir cümlenin sınırlarına dâhil edemeyiz onu. Aslında hayat çoğu kez böyle yaşanır.

İnsanın diğer karşılığı nisyandır ya, biz unutan varlıklarız. Bazen ne düşündüğümüzü de toparlayamayacak kadar hem de. Aklın hüşyar olabilmesi, her dem e]]> kerem coşkun Wed, 30 Dec 2009 15:11:02 +0100 http://as06.blogcu.com/tefekkur-eden-bir-kalp/6503764 http://as06.blogcu.com/bir-kul-nasil-asil-olur/6503706 "Evet Sevgili insan sen kimsin ki Tanrı'yla çekişmeye kalkıyorsun. Hiç eser kendisini yapan ustayla beni niçin yapıyorsun diye konuşur mu? Aynı topraktan bir çanağı güzel, diğerini değersiz yapmak çömlekçinin elinde değil mi?"

Bunlar Augustinus'un, insanın Tanrı'yı eleştirme hakkı olmadığını söylerken aktardığı Pavlus'un Romalılara yazdığı bir mektupta geçen ifadeler.

İnsanın yaratıcısıyla olan irtibatını böyle görmeyi tercih etmiş Augustinus. Bu ifadeler içinde eleştirilebilecek çok yön var elbette. Öncelikle insan ile yaratıcısı arasındaki ilişki bir usta ile eseri arasındaki ilişkiden mi ibarettir bunu sorgulamak lazım. İkinci eleştiri noktası ise eserden birinin değerli, diğerinin ise değersiz yaratılması meselesi.

Aradan yüzyıllar geçmesine rağmen bu soru ve sorunlar halen bazı zihinleri kurcalamaktadır. Netekim insanın yaratılmış olmayı bile kabullenmeyecek bir ego düzeyine çıktığı asırlardan birinde yaşıyoruz. Bu ego düzeyi tarih boyunca zaman zaman zirve noktalarda yaşanmıştır. Bu zirvelerin en tepesinde de hep tanıdık isimler vardır zaten. Bakınız Firavun, Nemrut, Ebu Cehil vs..

Yaratılmış olmayı zül kabul eden ve kendisine yaratana isyan etmeyi telkin eden bu egoizm düşüncesi, Yaratıcı ile yaratılan arasındaki ilişkiye değinilmesini zorunlu kılmaktadır.

İnsana bir hediye olarak verilen iradenin amacı dışında ve aşırı bir şekilde istimal edilmesi ile ortaya çıkan bir sapkın durum sözkonusudur burada. Zira insan en zayıf bir yapıda olmasına rağmen, kendisine verilen küçük iradenin ve içine üflenen ulvî ruhun dayandığı kaynak yönüyle ve bunun etkisiyle kendini olduğundan daha büyük görmekte ve dolayısıyla bir his yanılgısına düşmektedir.

Halk arasında "küçük tepeleri ben yarattım" şeklinde tasvir edilen ruh hali buna en iyi örneklerden biridir. Bu çerçevede kibirin de "şeytanın en sevdiği günah" olarak meşhur olması manidardır.

Burada öncelikle insanın yaratılış itibariyle genel yapısını inceleme altına almak gerekmektedir. Daha sonra yine Augustinus'a yönelik eleştirilerimizi sıralayabiliriz.

Risale-i Nur gibi çeşitli kaynaklarda insanın yaratılış itibariyle aciz ve zayıf olduğu ifade edilmektedir. Burada insan yaratıcısı ile bu acizliği, fakirliği ve zayıflığı nisbetinde yakınlık kurmakta ve O'na sığınmaktadır.

Doğrusu şu ki insan gerçek manada aciz ve zayıftır. Binlerce arzusu ve ihtiyacı olduğu halde, daha dünyaya geldiği ilk günden itibaren hep başkalarına muhtaç bir görünüm arzetmektedir. İlerleyen yaşlarında kendi ayakları üzerinde durmayı başardığı hengâmda ve benlik bilincinin zirveye yükseldiği dönemde dahi nefsinden ileri gelen binlerce ihtiyacını karşılamakta zorlanmakta ve "ancak elinin uzanabildiğine" sahip olabilmektedir. Yine aynı şekilde dünyayı yönettiğini iddia eden insan gözle görünmeyen küçücük bir mikropa mağlup olabilmekte, aynı şekilde afetler, hastalıklar, belalar, kazalar ve musibetler hep insanları içinden çıkılması güç ve acınası bir acziyete sevketmektedir.

Milyarlarca yıldız ve gezegenlerin kontrolü insanın elinde olmadığı gibi, dünyanın kontrolü de insanın elinde değildir. Aynı şekilde insan kendi bedeninin içindeki herhangi bir hücreyi dahi sevk ve idare edecek yeteneğe sahip değildir. Dolayısıyla ne kendi içinde, ne kendi dünyasında ne de kainatın herhangi bir noktasında bir tasarrufu olduğu gibi, bunlara müdahale ve yönlendirme şansı da bulunmamaktadır. Yani bir gezegen hatta dünya hasbelkader yörüngeden çıkacak olsa insanın elinden birşey gelmeyecektir. Bu handikapı insan hayatının her alanında gözlemlemek mümkündür.

En güçlü görünen insan dahi kendi zaaflarının farkındadır, bunun için kendiyle başbaşa kalması anlamaya yetecektir.

Şimdi bu şekilde aciz ve zayıf bir yapıya sahip olan bir insanın aynı şekilde asil bir duruşa sahip olabilmesi için birşeyler yapması gerekmektedir. Aksi halde herkese el açan, boyun büken ve bu sebeple sürekli ezik olan bir insan portresi ortaya çıkacaktır ki bu da insaniyet bakımından hoş bir durum değildir. İşte bu noktada insanın yaratıcısı ile olan ilişkisi gündeme gelecektir ki bu ilişkinin ana teması insanın acziyeti sebebiyle kendisini yaratan Allah'a dayanması ve Allah'a dayanmakla birlikte başka hiçbir şeye boyun eğmemesi olarak özetlenebilir. Böyle bir duruşla insan, kainatta hiçbir şey karşısında ezik duruma düşmeyen ve sadece kendisini yaratana karşı eğilen bir tutum sergileyecek ve "Hür ve asil bir kul" olacaktır. Bu sebeple "Allah'a kul olan başka hiçbir şeye kul olmaz" denilmektedir. İşte bu ruh hali aciz ve zayıf olan insanın durabileceği en dik duruştur.

Hemen buradan filozof Augustinus'un görüşlerine de değinebiliriz. Augustinus insanın yaratıcısını eleştirme hakkı olmadığını çünkü aralarında bir usta-eser ilişkisi bulunduğunu ifade ediyor. Bir eser ustasını eleştirebilir mi hiç?

İlk bakışta mantıklı gelebilecek bu önermede temel bir hata var. Şöyle ki herhangi bir usta eserini yaparken ona kendi kuşatıcı iradesinden bir parça yahut yüce ruhundan bir ruh vermiyor. Dolayısıyla Yaratıcı ile insan arasındaki ilişkide bir usta ile eseri arasındakinden çok daha farklı bir durum söz konusudur. Çünkü Yaratan insana kendinden özellikler vermiş ve bunları kendisini tanıması, bilmesi, iman ve ibadet etmesi için hediye etmiştir. Neticesinde de ona mutlak saadeti vaadetmektedir.

Augustinus'a yöneltilebilecek diğer bir eleştiri de Allah'ın yarattığı insanlar arasında yaratılış bakımından bir değer tasnifinde bulunmasının söz konusu olmadığıdır. (Zira Augustinus başta da belirttiğimiz gibi bir ustanın kendi eserleri arasında kimini daha az değerli şekilde yapabilme iradesinden bahsetmektedir).

Gerçek şu ki; Kur'ân-ı Kerim'de yaratılan insanlar arasındaki tek üstünlük belirtisinin takvadan ileri gelebileceği ifade edilir. Takva ise en genel manada hayatında Allah'ın rızasını gözetmektir. Dolayısıyla Allah için insanlar arasında değer sıralaması ancak bu şekilde yapılabilir. Bu durumun diğer ilahi dinlerde de benzer şekilde olduğu görülür.

Neticede insanın Yaratıcısını eleştirme gibi bir durumu Augustinus'un da ifade ettiği gibi yoktur. Ancak bu durum insanın çaresizliğinden değil bilakis Yaratıcısı karşısında şikayet edecek bir durumda olmayışından kaynaklanıyordur. Çünkü o yokken var edilmiş ve bütün nimetler ayaklarına serilmiştir. Ayrıca yaratılma hikmetlerine uygun yaşadığı takdirde hesapsızca nimetlendirilmek ve mutlak saadeti elde etmekle müjdelenmiştir.

Bu bakımdan insan için yaratılmış olmak, şahsında bulunan acziyet ve fakrını kendini yaratanın gücü ve kudretine dayanarak gidermek imkanı sunmaktadır. Yani insan için yaratılmış olmak zül olmaktan öte, asil ve dik duruşunun en sarsılmaz teminatıdır.

Ben merkezli, haz odaklı bir hayata talip olanlar -tıpkı hedonistler gibi- hayatlarının mutlak amacını haz olarak belirlemişlerdir. Bunlar hazza o denli saplanmışlardır ki; eğer hazza giden bir yol üzerinde acılı duraklar var ise, asla o yola tenezzül etmezler. Bunlar pasif hazcı olarak isimlendirilirler. Bu türden insanlar için aşk bile, eğer acı ihtimali varsa tercih edilecek bir şey değildir.

Her şey bir yana aşk haddi zatında acıyla yoğrulmuş bir hamur gibidir. Özellikle mecazi manada aşk yoluna giren kişi, bu acılı hamuru yemeye talip olmuştur bir kere. Ondan sonra ise öyle bir hale gelir ki; kendini aşk acısından “ah-u vah” edip diğer yandan ise bu belanın kendisinden asla kaldırılmamasını niyaz eder bir halde bulur. Bunlar aşka müpteladır.

Hem hayat hiç de hedonistlerin iddia ettikleri gibi hazlarla örülü değildir. Mutlak mutluluk ve mutlak güzellikler dünya metaı değillerdir. Adeta bu cevherlerden dünyada bulamazsınız. Bin yıl boyunca Ferhat’ın dağları deldiği gibi delseniz her yeri, yine de mutlak rahat ve mutluluğa dünya şartlarında erişemezsiniz. Bu sanki ilâhi bir kural gibidir.

Sayısız acziyet ve ihtiyaçlar ile bezenmiş insanın hassas kalbi elbette dünyada da tatmin olmayı istemektedir. Her kalp, atışının karşılığında bir yankı duymak ister. Kendi kalbine mukabil bir kalp bulduğu zaman ise kendini mutlu hisseder. Ancak sonra herhangi bir zeval halinde yeniden ümitsizliğe ve hüzne gark olur. İşte insan bu şekilde hayatı boyunca sayısız kalp kırıklığı ve meyusiyetler içinde döner durur. Bazen bunlar öyle ayyuka çıkar ki, insanda depresyon denen hale sebep olur. Gerçek şu ki modern çağın insanlarının çoğunluğu da depresyondadır.

Kalbimiz âşık olmayı, aşk girdabına kapılmayı arzuladığı ölçüde, aklımız yahut daha hedonist yanlarımız bize dur demek ister. Bu savaştan çoğunlukla kalp galip çıkar. Akla galebe çalan kalp ise hemen ardından aşka teslim bayrağını çeker ve onun güdümüne girer. Aşk rüzgârları da insanı bir oraya bir buraya savurur durur. Bir kalp aşka açıldıysa eğer, ebediyen kanar. Ya kalbini hiç aşk-ı mecaziye açmayacaksın ya da sonuna kadar kanayacaksın…

***

Seçenekler sahiden bu kadar az mı?

Aslında değil.

Aşk başlı başına büyük bir nimet olarak insana sunulmuştur. Tıpkı diğer hislerimiz gibi aşk da insandaki istidatlardan biridir. Her kabiliyet her insanda aynı oranda ortaya çıkmadığı gibi aşk istidadı da herkeste aynı oranda tecelli etmez. Bir de onu hakkıyla yaşamak ve hakkıyla bilmek gerekir. Aşka layık olmak ve aşkı layık olana sunmak demektir aynı zamanda bu.

İnsan her şeyin başında kendini tanımalıdır. Bütün mutlulukların temelinde kendini doğru tanımak koşulu vardır. Eğer kendimizi tanır ve duygularımızı doğru analiz edersek o zaman bize verilen hisleri, duyguları bize zarar vermeyecek yönde kullanabiliriz.

Kim nefret dolu bir dünyada yaşamak ister ki? Kim sevgisiz kalmayı arzular ki? Ve kim aşkın olmadığı bir diyarda bir an dahi olsa durmaya razı olur ki?

Bu sorulara hangi birimiz “Ben” diyebiliriz? O halde kimse aşkı yadsımaya, dışlamaya, yok saymaya kalkmasın. O vardır ve gerekli olduğu için vardır. Tıpkı insana verilen diğer bütün duygular gibi.

Evet, aşk acıtır, acı verir çoğu zaman kanatır insanı ama bu bizatihi aşkın suçu değildir. Bu olsa olsa hedonist insanların suçudur. Bir kere ben merkezli bir insan asla âşık olamaz, aşka yaklaşamaz. Zira o kişi kendi egosuna öyle saplanmıştır ki gözü başka hiçbir şeyi görmez. İşte bu sebepledir ki tasavvuf yoluna girmek isteyenlerde aranan en birinci özellik “aşk istidadıdır”. Bu belki bir çile yoludur insan için ama doğrudan yahut dolaylı herkes bu yola zaman zaman girmektedir. Hayatı aşka uğramayan “insan” ise gerçekte neredeyse yok gibidir.

Kişi kendini tanıdıkça hırslarından, egosundan vazgeçer. Çünkü mutlak mutluluğun bunlarda olmadığını anlayacaktır. İşte o zaman, gerçek manada arındıysa eğer, aşka layık ve muvafık hale gelebilir. Böyle bir arınmışlığa sahip olanlar ise aşkta ne acı verir, ne de acı görürler. Çünkü arınmış bir ruha sahip olan insan, aşkın netice verdiği bazı ben merkezli duygulardan da arınarak, aşkın bir üst mertebesi olan şefkat iklimine girebilir. İşte şefkat güneşinin altında açan aşk çiçeği etrafa yaydığı ebedi rayihası ile kendisine müptela olan gönülleri mesut eder.

Demek ki tıpkı Fuzuli’nin de şiirlerinde ifadesini bulduğu gibi “Aşka istidat” gerekir. Onu kirli ellerinde bulunduranlar ise aşkı sanki pis ve mülevves bir meta gibi gösterebilirler. Ama elmas çamura düştüğünde değerini yitirmediği gibi, aşk da layık olan ve layık olduğu kalbe girdiğinde bir elmas gibi parıldar ve değer kazanır.

Kalbinde böylesi bir aşkı barındıran insan elbette hakiki mutluluğu hissedecek ve bir daha hedonist hazların peşinde koşmayacaktır.

Aşkın en büyük özelliklerinden biri olan ebediliği anlayamayan bir insanın ise “âşık oldum” demesi komikliktir. Ebediyete inanmayan aşka inanamaz zira. Ebedi olmayan bir aşk, aşk değil ancak hevesattır. Ebedi olan aşk ise, herhangi bir kayıt ile mukayyet olamaz. Ebediyet kayıt altına alınamaz çünkü. Demek ki aşkları karşılığından şart öne sürenler, aslında hevesatlarının peşinden koşmaktan başka bir iş yapmıyorlardır.

Basit hevesler ise basit insanların işidir. İnsan ise basit olmayacak kadar yüksek değerde yaratılmış ve olağanüstü duygularla bezenmiştir. Zahirde aciz, zayıf, muhtaç görünen insanoğlu ise kendisini var eden Mutlak Kudret ile muhatabiyeti ölçüsünde değer kazanır ve bu mertebesinde artık basit heveslere zerre kadar yer yoktur.

***

Dünya hayatını çekilmez kılan da hep basit heveslerimiz değil mi? Belki bu sebeple insaniyet aşkı kaybetti. Aşka olan istidadını kaybedince, hayat damarları kurudu. Meşhurdur; “dünya bile aşk ve muhabbet ile döner” denilir. Aşk ve muhabbet ise hayatımızdan çekilince dünya adeta durmuş gibi bir hâl alır. Çok kan, çok irin ve çok haz vardır dünyada ama bunların hiçbiri insanın kalbini tatmin etmez.

Aşk konusunda şüpheye düşen ve bu hususta aklıyla mücadele edenler, en baştan kendilerini tanımalı, aşka olan istidatlarını keşfetmelidirler. Kendini anlama ve arınma neticesinde açığa çıkan aşk ile ve şefkat ile hak ettiği değeri ve mutluluğu kendiliğinden bulacaktır. Yeter ki aşka kör ve nimete nankör olmasın…

                           Tasavvuf Nedir? 

Cerîri (k.s)'ye göre tasavvuf; "Güzel huy edinme, kötü huydan kaçınmadır."

Cüneyd (k.s)'e sorulmuş; "Nefsinden fâni olman, Hak ile bekâ bulmandır." Yine Cüneyd (k.s), "Tasavvuf, sulhu olmayan bir mücahededir" demiştir.

Mekkî (k.s)'ye sorulmuş; "Kulun her vakitte, o vakit içinde işlenmesi en uygun olan amelle meşgul olmasıdır" diye cevap vermiştir.

Kettâni (k.s) "Tasavvuf ahlâktır, ahlâken senden önde olan tasavvuf bakımından da önde olur" derken; Müzeyyin (k.s); "Tasavvuf Hakk'a boyun eğmektir" diyor. Rûzbârî (k.s); "Tasavvuf, kovsa dahi sevgilinin kapısında diz çökmek ve oradan ayrılmamaktır" demiştir. Prof Dr. Mahmud Es'ad Coşan Efendi Hazretleri (r.a) ise şöyle buyurur:

"Tasavvuf, ilimlerin en şereflisi, en önemlisidir. Zirâ fıkhu'l kalptir, bâtının fıkhıdır. Kur'an'dır, Kur'an'ın özüdür, İslâm'ın özüdür. Peygamber (s.a.v) Efendimizin sünnetidir. Peygamber Efendimizin ahvâlidir, ahlâkıdır, işin perde arkasındaki mâhiyetidir."

Tasavvuf; Resûlullah  Efendimiz'in hayâtını yaşama çabası, şeriatin hayâta uygulanma özlemidir. Dînî vecibelerin samimiyyetle edâsı, îmân esaslarının sîneye sindirilmesidir. İslâmın aslı, özü ve rûhudur. İbâdette ihsân makâmıdır. Lâf değil iş, kâl değil hâldir. Gaflet, cehâlet ve hurâfe değil ilim-irfan ve âgahlıktır, gönül uyanıklığıdır.

Tasavvuf da, Tefsir, Hadis, Kelâm, Akâid ve Fıkıh gibi şer'î bir ilimdir. Kur'an'dan ve hadisten alınmıştır. Fıkh-ı zâhire mukâbil, fıkh-ı bâtın ve ilm-i ahvâl-i kalp ve tezkiye-i nefstir.

Tasavvuf, nefsi terbiyedir, sağlam irâdedir, güzel ahlâktır, sâlih ameldir. Tembellik, miskinlik ve âtıllık değildir. Çünkü İslâm âleminde en büyük liderler, aksiyonerler ve mücâhidler bu mutasavvıflar içinden çıkmıştır. Din âlimlerimizin ekseriyeti veli ve tasavvuf lideriydiler. Emparyalistler, hâlâ en çok mutasavvıflardan çekinirler.

Tasavvuf, Allâh'ın (c.c) rızâsını kazanma yoludur ve mutasavvıf da iyi müslüman, gerçek mü'min, hâs ve hâlis kul demektir."

Tasavvuf; Hakk'ın hoşnudluğunu kazanmak ve ebedî saadete ermek için nefisleri temizleme, ahlâkı tasfiye, zâhir ve bâtını tenvîr, sûret ve sîreti tezkiye hâllerinden bahseden bir ilimdir.

Tasavvufun mevzûu Marifetullahtır. Güzel ahlâk ve tahakkuktur. Yani, tasavvufu, öğrenmek ve yaşamak olarak ifade edebiliriz. Şöyle de diyebiliriz: Tasavvuf, kalbde pencereler açmak ve onu aydınlatmaktır. Gönülde her cânib bâb olursa, gönül O'ndan başkasıyla meşgul olmaz ve vuslatın tahakkuku da buna bağlıdır. Zîrâ tasavvuf, hâl ilmidir, zevkan bilinen bir ilimdir.

 

"gel" desen gelirdim
gittiğin uzak da bendim
dağ gibi bir ihanetten düştüm
bu kendime son gelişim

ölümbaz öpüşler kusuyorum ceplerime
kendimi suçüstü yakalıyorum
ve kentsizliğimin isimsizliğini
Araz'a uyak düşüyorum
gözlerime senden düşler sürüyorum
ıslak bileklerim kan bayr..... yatıyor
bana en büyük tehdit yine ben oluyorum..

sonra bir durağa yaslanıyorum
sonra bir kente
ve sen gidiyorsun
ben kanıyorum
diyorlar ki; kendini dinleme hiçbir şey söylemiyorsun..
oysa "gel" desen gelirdim biliyorsun ..



bu kentte her yağmur kendini ağlar
aklıma düşsen yalnızlık oluyorum
ağzımdaki uykudan öpmüyorsun nicedir
nerde kimi üşüyorsun
artık kendini yakan bir ateşim
kendimize birbirimizden düşler yapamıyoruz
şimdi boş duraklara yaslanıyorum
boş kentlere
oysa "gel" desen gelecektim

yeni utançlar biriktiriyorum eski günahlarıma
cüzamlı ruhlar cehennemine gidiyorum ben
kirli sözlerimi temize çekme
oysa "gel" desen gelecektim

gözlerim ihanete ihbar taşıyor ..
kuşkulu bir cinayeti fısıldıyor kaşlarına
sözü namluna sürmelisin şimdi
en yaralı yanımdan vurmalısın beni
çünkü uçmak düşmeyi göze almaktır ..

susuşuna kan döküyor gözlerim
sen gözüne çiğ kaçtı sanıyorsun
oysa bilmelisin Araz'ım
kimsenin içi görünmez
ve hiç bulamadıklarını
asla yitiremezsin
bak şimdi aramızda sessiz kalıyor
söylenecek bütün sözler

her sabah akşam oluyorsun
alnından ellerine damlıyorsun
yüzündeki yağmurla iniyorsun kente
içine dert oluyorsun kentin
dışına yağmur
yüreğinde dağılıyor kristal şehirler
duvarların kan öksürüyor
ve sen
başkalarının gözlerini
yüzümde aramamayı öğreniyorsun
beni bir durağa yaslıyorsun
beni bir kente
gidiyorsun
oysa "gel" desen gelecektim

biliyorum Araz'ım
insan kendini bulmamalı, hep aramalı
gittiğin yerden başlıyorum öyleyse
gece cinnetlerimi de alıp yanıma

denize bakmayı bilmeyenler
bir gün mutlaka boğulur ..
işte bundandır gözlerinden kaçışlarım ..

ömrümden düşürdüğüm sol anahtarlarına takılıyorum hep
ve hayat yüklü kamyonlar geçiyor üstümden ..

hadi bana en militan kelimelerle saldır
batır içime cümlelerini
beyhude bir dehşet bırak bana
hak ediyorum ..

gizlilikten ölmek üzere olan bir akrep sızıyor içime
can kaybından ölüyorum ..

yorgun söylentiler kanıyor solgun yaralarımdan
kırılır mı bilmem hüznümde taşıdığım kin
kinim kendime
susuşum sana
küsüşüm tüm dünyaya ..

üstü kalsın ihanetimin..
"gel" desen gelecektim

yine bir tren geçiyor içimden
sen kesiliyorum gülüşümün karşılığı
saçların bir rüzgarın öyküsünü taşıyor
süsle beni ey aşk
geçtiğin yerleri öpüyorum

kirpiğinden yapılma bir darağacına
geceyi asıyorum
yoksun
bu yağmurlar ıslatmıyor beni
bir durağa yaslanıyorum sensiz
gidişinin en sessiz harfinden yırtılıyorum
"gel" desen gelecektim oysa ..

içine her düşen
kendi keşfi sanıyor seni
oysa sen
melekleri bile kıskandıracak kadar kendinsin
ve kendini acıtmak istiyorsun
ama güller kendine batamaz
bilmiyor musun ??
"gel" mi diyorsun ..

herkes kendi gördüğüne bakar
peki hayatın rüzgarında kime yelkeniz ?
kıpırdamadan duramayız bir aşk boyu
hadi en kanadığımız yerden susalım ..
"gel" desen gelirdim
"git" dedin ve gittin

Aşka...
Rüzgara...
Ayrılığa...
Zamana...

eyvallah.!!

 Bir dakikada 5 defa Fatiha Suresini okuyup 7000 den fazla sevaba nail olabilirsin.

  Bir dakikada 15 defa İhlas suresini okuyabilirsin çünkü o Kuran’ı Kerim’i 5 defa okumuş olmak gibi bir sevaba denktir.

  Bir dakikada

" لا إله إلا الله وحده لا شريك له ، له الملك وله الحمد وهو على كل شيئ قدير"

(Lâ ilâhe illallahü vahdehü lâ şerîke leh lehülmülkü ve lehülhamdü ve hüve alâ külli şey’in kadîr)
Manası:
Allah’tan başka ilah yoktur. İbadete layık yalnız Allah’tır, O birdir, ortağı yoktur, kâinat Onun mülküdür, hamd Ona mahsustur, O her şeye kadirdir.

diyebilirsin

  Bir dakikada 100 defa

"سبحان الله وبحمده"

(Subhânallahi ve bi-hamdihi, subhânallahil azîm)
Manası:
Kemâl sıfatlarla muttasıf ve noksan sıfatlardan beri olan Allah’ı hamd ile tesbih ederim. 

Kim bu tesbihi 100 defa okursa günahları deniz köpüğü kadar da olsa bağışlanır.

 Bir dakikada 40 defadan daha çok

" لا حول ولا قوة إلا بالله "

(Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhilaliyyilazîm)
Manası:
Allah’tan başka güç kuvvet sahibi yoktur. Her şeye kuvvet ve güç veren ancak zati ve sübuti sıfatların sahibi yüce Allah’tır.

diyebilirsin. Ve bu cennetin hazinelerinden bir hazinedir.

  Bir dakikada

" سبحان الله وبحمده عدد خلقه ورضا نفسه وزنة عرشه ومداد كلماته " 

(Subhanallahi ve bihamdihi adede halkıhi ve rızâe nefsihi ve zinete arşıhi ve midade kelimatihi)

Manası:
Allah’ı halkettiklerinin sayısı, razı olacağı, arşının ağırlığı ve kelimelerinin adedince kendi hamdiyle tesbih ederim. 

Bunu 10 defadan daha fazla söyleyebilirsin. Bu dua diğer zikir ve tesbihlerin  yüzlerce defa söylenmesine denktir.

 Bir dakikada

 100 kereden fazla günahların için Allah'tan bağışlanma dileyebilirsin

" أستغفر الله "  

(Estağfirullah)

Manası:

"Allah’tan mağfiret, bağışlama dilerim”  

İstiğfar bağışlanmanın, cennete girmenin, hayırlı malın,  gücün artmasının, belanın def’inin, işlerin kolaylaşmasının, yağmurun yağmasının, mal ve çocuklardaki artışın sebebidir.

 Bir dakikada

" اللهم صل علي محمد و علي آل محمد "

(Allahümme salli alâ Muhammed ve alâ âli Muhammed)
Manası:
Allah’ım Muhammed aleyhisselama ve Onun âline salat-ü selam olsun.

Nebi aleyissalatu vesselama 20 defa salavat getirebilirsin, bunun karşılığında Allah da sana 200 defa salat eder.

  Bir dakikada 50 defa

" سبحان الله وبحمده سبحان الله العظيم "

(Sübhânallahi ve bi-hamdihi, sübhânallahil azîm)
Manası:
Kemâl sıfatlarla muttasıf ve noksan sıfatlardan beri olan Allah’ı hamd ile tesbih ederim.

diyebilirsin ve bu dilde hafif, mizanda ağırdır.

Bir dakikada 50 defa

" لا إله إلا الله "

( La ilahe illallah )

Manası:

Allah’tan başka ilah yoktur”

diyebilrsin ve bu sözlerin en yücesidir.

Bir dakikada 25 defa

" سبحان الله و الحمد لله و لا إله إلا الله و الله اكبر "

( Subhanallahi velhamdulillahi ve la ilahe illallahu vallahu ekber)

Manası:

Allah'ı tesbih ederim ,Allah 'a hamd ederim,O'ndan başka ilah yoktur.Allah büyüktür.

diyebilirsin ve bu kelimeler Allah Subhanehu ve Teala için kelimelerin en sevimlisidir.

Bir dakikada;

 bu mesajı tanıdıklarına yollayabilirsin, umulur ki sana Kıyamet gününde şahitlik eder... 

                                                             MÜHİM NOT:

      “Zaman keskin bir kılıç gibidir; Eğer biz onu iyi bir şekilde değerlendiremez isek,

                                                    o bizi biçer ve geçer…”

HATM-İ HÂCEGÂN

Yaradanımız, insanı ve kainatı niçin yarattığını, insanın vazifesinin ne olduğunu kitaplar göndermek suretiyle tarif etmiş, bu kitaplarını gönderdiği peygamberleri, o tarifleri hayatlarına birebir uygulayarak bir nevi yaşayan kitap olmuşlardır. En son gönderilen kitap olan Kur’ân-ı Kerîm’in gönderildiği son peygamber Hz. Muhammed sallallahu aleyhi ve sellem’den sonra, onun görevlerini, onu model, önder ve lider olarak bütün benliğiyle benimsemiş olan tasavvuf yolunun liderleri devam ettirmek suretiyle mesajın güncelliğini sürdürmüşlerdir.

Tasavvufu, Yaratıcımız’ın en son mesajı olan Kur’ân-ı Kerîm’in tarif ettiği ve Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem’in hayatına uyguladığı yaşam tarzını, yine Yaratıcımız’ın hoşnutluğunu kazanma gayesiyle tüm benliğimizle uygulamak ve yaşamak yüksek eğitimi olarak tarif etmek mümkündür.

Her tasavvuf okulunun ferdî olduğu gibi bir de toplu olarak icra ettikleri zikir çeşidi vardır. Buna Yeseviyye’de zikr-i erre, Halvetiyye’de devran, Mevleviyye’de semâ, Nakşibendiyye’de hatme, hatm-i hâce veya hatm-i hâcegân... denir.

Başında ve sonunda okunan Fâtiha sûresi Kur’an’ın özeti ve hatmedilmesi gibi sayıldığı için bu zikre, hocaların hatmi mânasına, hatm-i hâcegân denilmiştir.

Çok sayıda sûre ve salavâtın okunması fazla zaman alacağından bunlar zikre katılanlara belli miktarlarda taksim edilir. Hatmeyi idare eden, virdleri sırası geldikçe yüksek sesle bildirir. Katılanlar bunları alçak sesle okurlar. Nakşibendiyye’deki vukûf-ı adedî ilkesine göre tespit edilen sayılara titizlikle uyulur. Ayrıca zikir boyunca râbıtaya ve vukûf-ı kalbî ilkesine de riayet edilerek gözler kapalı tutulur, silsilede bulunan meşâyihin rûhâniyyetlerinin zikre katıldığı düşünülür. Sonunda bir kişi aşr-ı şerîf okur, dua yapılır. Hâsıl olan sevap Hz. Peygamber’in, sahâbe-i kirâmın, bütün nebîlerin ve velîlerin, özellikle Bahâüddin Nakşibend hazretlerinin rûhu ve silsile-i aliyye’de yer alan meşâyihin ve diğer tasavvuf pîrlerinin ruhlarına bağışlanır. Duada Nakşî silsilesinin isminin vasat bir sesle okunması uygundur.

Toplu olarak yapılan hatm-i hâcegân münferit olarak da icra edilebilir. Hatm-i hâcegânı tek başına yapmak isteyen kimse abdest alıp temiz bir mahalde kıbleye doğru dönerek diz çöker ve belirtilen şekliyle hatm-i hâcegân yapar.

Kitaplarda, “hatm-i hâcegân halkasında bulunanların sayısı on kişiden fazla ise yapılan hatmeye hatm-i hâcegân-ı kebîr (büyük hatm-i hâcegân), şayet on kişiden az ise hatm-i hâcegân-ı sağîr (küçük hatm-i hâcegân) adı verilir” denilerek genel bir tarif yapılmaktadır. Ancak sayıları on kişiden az olup zamanları müsait olanlar büyük hatm-i hâcegân yapabilecekleri gibi sayıları on kişiden fazla olup küçük hatm-i hâcegân yapmak isteyenler için de bir mâni yoktur. Küçük ve büyük hatme arasında icrâ bakımından farklı iki nokta bulunmaktadır:

Büyük hatm-i hâcegânın icra ediliş tarzı:

Önce hatmeyi idare edenin işareti ile istiğfar edilerek zikre başlanır. (3-5-15-25 adet istiğfar çekilebilir.)

Zorunlu olmamakla birlikte, ortam ve zaman müsait ise gözler kapatılarak, râbıta ile birlikte kalbe nazar edilir.

7 adet Fâtiha sûresi okunur.

100 adet salavât-ı şerîfe okunur.

79 adet Elemneşrahleke sûresi okunur.

1001 adet İhlas sûresi okunur.

7 adet Fâtiha sûresi okunur.

100 adet salavât-ı şerîfe okunur.

Katılanlardan birisi bir aşr-ı şerîf okur.

Hatm-i hâcegânı icra ettiren tarafından dua yapılır.

Küçük hatm-i hâcegânın diğerinden farklı iki noktası şunlardır:

1.      79 adet İnşirah sûresi okunmaz.

2.       1001 adet okunan İhlas sûresi yerine 500 adet Lâ havle ve lâ kuvvete illâ billâhi’l-aliyyi’l-azîm denilir.

Hâlid-i Bağdâdî hazretleri tarafından, sabah ve akşam olmak üzere günde iki defa yapılması, bu mümkün değilse Salı ve Cuma günlerinin geceleri, haftada iki kez yapılması tavsiye edilmiştir.

Bulunulan ortamda merasime yer vermeden, sayılara dikkat edilerek yapılması/yaptırılması, uzatılmaması, gizem katılmaması kaydıyla icra edilmelidir.

Hatm-i hâcegân yaptırmak onu icra ettirene herhangi bir statü kazandırmaz. Namaz kılarken cemaat olunacağında nasıl en ehil bir kimse imamete geçmekte ise ve bu durum da kendisine bir ayrıcalık, statü kazandırmıyorsa hatm-i hâcegân’ı icra ettirenin durumu da aynı şekildedir.

Hatm-i hâcegân beyler ve hanımlar tarafından ayrı ayrı icra edilir. Beylerin yaptığı hatm-i hâcegân’a ayrı bir bölümde hanımlar da iştirak edebilirler.

Ecir ve faydasından istifade etmek isteyen her müslüman hatm-i hâcegân’a iştirak edebilir.

Hatm-i hâcegân’dan sonra cehrî (açıktan) zikir de ilave edilebilir. Bunlar hatm-i hâcegân’ın unsurlarından değildir.

İkinci defa okunan yüz adet salavât-ı şerîfeden sonra, on adet -medleri uzatmak suretiyle- kelime-i tevhid topluca ve cehrî olarak okunur. Ardından bir müddet kelime-i tevhid (Lâ ilâhe illallah) ve sonra da lafza-i celal (Allah) zikri toplu olarak ve hafif ses tonuyla icra edilir. Aşr-ı şerîfden sonra dua yapılır.  
 

MERHUM MAHMUD ESAD COŞAN HOCAEFENDİ’YE HATM-İ HÂCEGÂN İLE İLGİLİ SORULAN SORULAR VE VERDİKLERİ CEVAPLARI:

Soru: Fakülte öğrencileri olarak bir evde kalıyoruz. Kendi aramızda hatm-i hâcegân yapabilir miyiz?

Cevap: Yapabilirsiniz. İsterse herkes tek başına da bir büyük hatm-i hâcegân'ı yapabilir. Yani 7 Fatiha, 100 salevât-ı şerîfe, 79 Elemneşrahleke, 1001 İhlâs-ı şerîf, tekrar 7 Fatiha, 100 salevât-ı şerîfe hatm-i hâcegân-ı kebîr'dir; bunu yapabilir.

Ya da hatm-i hâcegân-ı sagîr; yâni 7 Fâtiha, 100 salevât-ı şerîfe, 500 Lâ havle velâ kuvvete illâ billâhi’l-aliyyi’l-azîm, 7 Fâtiha ve 100 salevât-ı şerîfe de sonda... Bu da hatm-i hâcegân-ı sağîr'dir, bunu da yapabilir. Müsaade de ediyoruz, yapabilirler.

Soru: Hatm-i hâcegân’ı herkes yapabilir mi?

Cevap: Şahsen, kendi şahsı adına herkes yapabilir. Çünkü büyüklerimiz, şeyhlerimiz hatm-i hâcegân’ı kendileri ayrıca, "sevabı biz de tek başımıza kazanalım!" diye, taksim etmeden kendileri de yapmışlar. Öyle yapılması mümkündür.

Soru: Kalabalık yerde hatm-i hâcegân yapılabilir mi?

Cevap: Hatm-i hâcegân'ı Hocamız rahmetullahi aleyh, sabah ve yatsı namazlarından sonra camide, kalabalıkta yapardı. Çünkü, o şekilde yapılmasa, "ille has dervişler katılsın da, ötekiler katılmasın!" denilse, başka bir takım mahzurlar olduğundan Hocamız öyle ictihad eyledi. Camide de yapıyordu, ayrıca da yapıyordu.

Hatta şahıslar hatm-i hâcegân'ı tek başına kendileri de yapabilirler; o da mümkün... Hatm-i hâcegân-ı kebîr, hatm-i hâcegân-ı sağîr yapılabilir.

Kalabalık yerde hatm-i hâcegân yapılıyor. Hocamız ictihad eylemiş, biz de o ictihada dayanarak yapıyoruz. "Böyle olduğu zaman gönüller daha hoş oluyor, herkes de istifade ediyor sevaptan..." diye, biz de yapıyoruz.

Soru: Hatm-i hâcegân'dan sonra on defa yavaş yavaş "Lâ ilâhe illallah" demek, hatm-i hâcegân'ın bir parçası mıdır?

Cevap: Hayır! Hatm-i hâcegân-ı kebîr; 7 Fatiha, başta ve sonda 100 salevât-ı şerîfe, ortada da 79 Elemneşrahleke ve 1001 İhlâs-ı şerîf'ten oluşur.

Bu, başka bir hadîs-i şerîfteki müjdeye ermek için onun arkasından söylenen bir şeydir. "Bir insan medlerini uzata uzata 'Lâ ilâhe illallah'ı söylerse, dört bin adet büyük günahı silinir." diye müjde var, onun için yapılıyor.[1]

MERHUM MAHMUD ESAD COŞAN HOCAEFENDİ’NİN BİR HATM-İ HÂCEGÂN DUASI[2]

Sübhâne rabbiye'l-aliyyi'l a'lel Vehhâb!

Elhamdülillahi hakka hamdihî, vassalâtü vesselâmü alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âlihî ve sahbihî ve men tebiahû bi ihsânin ecmaîn. Emma ba'd;

Yâ Rabbenâ! Ya Rabbenâ!

Yapmış olduğumuz ibadetlerimizi, taatlerimizi, zikr u va'z u tesbihâtımızı, hatm-i hâcegânımızı, diğer ibadet, taat, hayrât u hasenâtımızla beraber lütfunla, kereminle kabul eyle yâ Rabbi! Şu ibadetlerimize büyük sevaplar ihsan eyle! Ecr-i ceziller, sevab-ı kesirler bahşeyle yâ Rabbi!

Hâsıl olan ücûr u mesûbâtı biz, evvela Peygamber Efendimiz Muhammed-i Mustafa sallallahu aleyhi ve âlihî ve selleme teslîmen kesîra hazretlerine hediye eyledik, şu anda rûh-ı pâk-i peygamberîlerine vâsıl eyle yâ Rabbi! Peygamber Efendimiz’in sevgisine, şefaatine, iltifatına, rızasına, tevecühüne nâil olmayı, sahip olmayı, mazhar olmayı cümlemize nasip eyle yâ Rabbi!

Peygamber Efendimiz’in o güzel ashabının, âlinin, ezvâcının, evlâdının hulefâsının ve verese-i nebî olan ulemâ-i muhakkıkîn, mürşidîn-i kâmilîn evliyâullah-ı mukarrabînlerimizin, sâdât ve meşâyıh-ı turuk-ı aliyyemizin cümlesinin ruhlarına; ve hasseten Ebû Bekrini's-Sıddîk Efendimiz’den, Aliyyü'l-Murtazâ Efendimiz’den başlayıp Hocamız Gümüşhâneli Ahmed Ziyâeddin Efendi hazretlerine kadar, ondan da Şeyhimiz Muhammed Zâhid-i Bursevî hazretlerine kadar turuk-ı aliyyemizin silsilelerinden gelmiş geçmiş, göçmüş, mübarek evliyaullah mürşidlerimizin, şeyhlerimizin, pîrlerimizin ruhlarına ayrı ayrı hediyeler eyledik vasıl eyle yâ Rabbi!

Şu beldede medfun bulunan Ebû Eyyûb el-Ensârî Efendimiz hazretleri ile diğer sahabe-i kirâmın ve bu beldede makamı olan Yûşâ aleyhisselam’ın ve cümle enbiyâ ve mürselînin, bu beldeleri fetheden fatihlerin, şehitlerin, gazilerin, mücahitlerin, cümle hayr u hasenât sahiplerinin; ve şu İskenderpaşa hazretlerinin; ve bu camiyi tekrar tekrar tamir, tecdid, tevsi' etmiş olanların, içinde ibadet etmiş olanların ruhlarına; ve uzaktan yakından şu hadis dersimizi dinlemeye gelen bu kıymetli kardeşlerimizin âhirete göçmüş olan bütün müslüman âbâ u ümmühât, ecdâd ü ceddât, akrabâ u taallukât, evlâd ü zürriyât, ahbâb u yâranlarının ruhlarına ayrı ayrı hediye eyledik, onlara da vâsıl eyle yâ Rabbi!

Cümlesinin kabirlerini şu hediyelerimizden pürnûr eyle! Ruhlarını mesrûr eyle! Makamlarını daha a'lâ eyle! Seyyiâtı olanların seyyiâtlarını hasenâta tebdil eyle! Azap görenler varsa azaplarını def ü ref ü izâle eyle! Kabirlerini cennet bahçesi eyle!

Yâ Rabbi! Bizlere de tevfîkini refîk eyle! Bizi yolunda kâim, zikrinde dâim eyle! İbadetine müdavim eyle! Zikrinde, şükründe, hüsn-i ibâdetinde tevfîkini bizlere refîk eyle!

Yâ Rabbi! Bizi şu fani dünyanın fitnelerine, karışıklıklarına, aldatıcı, oyalayıcı süslerine kapılıp âhiret vazifelerini yapmayanlardan eyleme! Bizi uyanık hakiki müslüman eyle! Dünyaya kapılmayan, vazifelerini unutmayan, şeytana uymayan, nefse esir olmayan kullardan eyle!

Yâ Rabbi! Nefsimizi yenmeyi nasip eyle! Tasavvufî hayatlarımızı güzelleştir! Zikirlerimizi tesirli eyle! Yâ Rabbi, nefis mücahedelerimizde bizi nefislerimize galip eyle! Nefsimize itmi'nân nasip eyle! Yâ Rabbi, bizi manevî makamlardan geçirip yüksek makamlara vasıl eyle!

Yâ Rabbi! Dünyanın ve âhiretin bildiğimiz bilmediğimiz her türlü hayırlarını senin lütf u kereminden çekinmeden isteriz, bizlere ihsan eyle! Sen gâib hazinelerinin sahibisin, her şeye kâdirsin, vermekten mülkün eksilmez! Bizlere lütfunla, kereminle layık olmadığımız büyük nimetleri ihsan eyle! Rıdvan-ı ekberine bizleri vasıl eyle!

Evliyaullah olmayı nasip eyle! Marifetullaha erdir! Aşkullahı, muhabbetullahı gönlümüze yerleştir yâ Rabbi! Sevdiğin kul olarak yaşat yâ Rabbi! Sevdiğin işleri yaptır yâ Rabbi! Sevdiğin yollarda yürüt yâ Rabbi! Sevdiğin kul olarak sana gelmeyi nasip eyle yâ Rabbi! Âhirete mü’min-i kâmil, sevgili kul olarak gelmeyi nasip eyle yâ Rabbi! Evlatlarımızı da, nesillerimizi de, zürriyetlerimizi de sevdiğin kullar eyle yâ Rabbi!

Şu doğduğumuz, yaşadığımız, gezdiğimiz beldeleri içimizdeki beyinsizlerin, cahillerin, fasıkların, facirlerin, kafirlerin, müşriklerin, münafıkların cezalandırılması için azaplara uğratma yâ Rabbi! Düşmanlara çiğnetme yâ Rabbi! Zelzele, kıtlık, kuraklık verme yâ Rabbi! Maddî, semâvî, arazî afetlerden mahfuz eyle yâ Rabbi! İçimizden fasıkların, facirlerin, kafirlerin çoğalıp, türeyip başımıza musallat olmasına fırsat verme yâ Rabbi! Ümmet-i Muhammed’i mü’min-i kâmil kulların eline ver yâ Rabbi! Mü’min-i kâmil kullarını Ümmet-i Muhammede güzel hizmete muvaffak eyle yâ Rabbi!

İstilaya uğramış İslâm beldelerini kurtar yâ Rabbi! Sıkışık kardeşlerimize yardım eyle yâ Rabbi! Kafirlere karşı galip eyle yâ Rabbi! İstiklallerini nasip eyle yâ Rabbi! İzzet ve itibar ver yâ Rabbi! Güç kuvvet ver yâ Rabbi! Kafirlere fırsat verme yâ Rabbi! Bizi kafirlerle imtihan etme yâ Rabbi!

Bizi affeyle yâ Rabbi! Bizi rahmetine erdir yâ Rabbi! Bizi mağfûrîn zümresine kat yâ Rabbi! Rahmetine erdirdiğin kullarından eyle yâ Rabbi! Yolundan ayırma yâ Rabbi! Şeytana esir etme yâ Rabbi! Nefse uydurma yâ Rabbi! Âhireti unutturma yâ Rabbi! Kur'an yolundan ayırma yâ Rabbi! Kur'ân-ı Kerîm‘in şefaatına erdir yâ Rabbi! Peygamber Efendimiz‘in sevgisine, şefaatine mazhar eyle yâ Rabbi! Arş-ı a‘lânın gölgesinde gölgelenenlerden eyle yâ Rabbi! Cennete bi-gayr-i hisap girenlerden eyle yâ Rabbi! Rıdvân-ı ekberine vasıl eyle yâ Rabbi! Selamına mazhar eyle yâ Rabbi! Habîb-i Edîbine komşu eyle yâ Rabbi! Şu hatmini indirdiğimiz Kur'ân-ı Kerîm'leri senden şu kulaklarımızla duymayı nasip eyle yâ Rabbi!

Sübhâne rabbinâ rabbi'l-izzeti ammâ yasifûn ve selâmün ale'l-mürselîn. Ve'l-hamdü lillâhi rabbi'l-âlemîn el-fâtiha!..

[1]

عَنْ أَنَسٍ : مَنْ قَالَ : ( لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ) وَمَدَّهَا هَدَمَتْ لَهُ أَرْبَعَةَ آلَافِ ذَنْبٍ

عَنْ أَنَسٍ : مَنْ قَالَ : ( لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ ) وَمَدَّهَا هَدَمَتْ لَهُ ذنوب أربعة آلاف كبيرة

Deylemî, Müsnedü’l-firdevs, III, 473, hadis no: 5464; Ali el-Müttakî ve Ahmed Ziyâüddîn-i Gümüşhânevî bu rivâyeti İbn Neccar’a nispet eder. Bk. Kenzü’l-ummâl, I, 74, hadis no: 202; Râmûzu'l-ehâdîs, s. 434, hadis no: 3. İbni Hacer, Lisânü’l-mîzân, VI, 169, Trc. no: 593. Fettenî, Tezkiratü’l-mevzûât, 55; İbni Arrâk, Tenzîhü’ş-şerîa, II, 324-325, hadis no: 20.

[2] Merhum Hocamız Mahmud Esad Coşan hazretlerinin 04.06.1995 tarihinde İskenderpaşa Câmii’ndeki Râmûz sohbetinden sonra yaptıkları duadır